Pole bitwy

Nie wszyscy walczą

Pole przed miastem ma ograniczone rozmiary. Kto się na nim zmieści, tworzy linię bojową; kto się nie zmieści, czeka w rezerwie.

Dlatego panel bitwy pokazuje na przykład „5 000 żołnierzy na miejscu, 800 walczy”. To nie błąd, tylko najważniejsza zasada gry.

Wielkość pola wyznacza miasto

Pole dobiera się według poziomu Ratusza w bronionym mieście i zamraża w chwili rozpoczęcia bitwy; miasto, które rozrośnie się w trakcie bitwy, pola nie poszerzy. Liczby podano w miejscach – jedno miejsce odpowiada jednemu obywatelowi – a ta sama szerokość obowiązuje linie obu stron.

Układ pola

Rezerwa i rezerwa wsparcia nie zajmują na polu ani jednego miejsca.

Pierwsza linia

Tu stoi ciężka piechota: włócznik, hoplita, tureofor, falangita.

Pierwsza linia ma nie tylko uderzać, ale też osłaniać to, co stoi za nią. Osłona nie działa jednak jak przełącznik: im pełniejsza linia, tym lepiej chroni, a im cieńsza, tym głębiej sięga za nią wróg. Jeden żołnierz nie osłoni całej armii.

Linia strzelców

Łucznik, procarz, łucznik kreteński. Strzelają zza pierwszej linii. Ponad murami strzelać potrafią tylko łucznik i łucznik kreteński; kamień z procy tak daleko nie doleci.

Strzelają tylko strzelcy stojący W LINII; łucznik w rezerwie nie wypuści ani jednej strzały. Każda salwa zużywa amunicję. Oddział, któremu skończy się amunicja, nie ginie – milknie i oddaje swoje miejsce w linii tym, którzy wciąż mają strzały.

Skrzydło

Peltasta, miecznik, prodromos, ciężki miecznik, hetajros. Najpierw uderzają na skrzydło wroga.

Gdy skrzydło wroga zostanie oczyszczone, odsłania się stojąca za nim linia strzelców i machiny oblężnicze – a przeciw takim celom jazda jest jeszcze skuteczniejsza. Do kolumny wsparcia nie dotrze jednak nawet jazda. W mieście za murami skrzydło obrońcy stoi za murem, a skrzydło atakującego przed nim: dopóki mury stoją, skrzydło nikogo nie dosięga, ale skrzydło atakującego staje się celem strzał z murów, gdy padnie jego pierwsza linia. Gdy mury padną, skrzydło wchodzi do gry.

Miecznicy też stoją na skrzydle. Gdy skrzydło wroga padnie, sięgają najpierw po linię strzelców; na pierwszą linię zwracają się dopiero, gdy nikogo za nią nie ma, i uderzają tam bardzo słabo. Ciężki miecznik, w odróżnieniu od jazdy, ma skrzydło raczej utrzymać niż przełamać.

Linia oblężnicza

Machiny najpierw biją w mury i tylko ta linia może je w ogóle uszkodzić. Coś robi wyłącznie machina stojąca w linii; katapulta w rezerwie nie robi nic. Gdy murów nie ma albo już padły, machiny miotające szukają najpierw machin przeciwnika.

Większość machin zużywa amunicję. Taran i Chelone nie – ale biją wyłącznie w mury, nigdy w człowieka. Taran czekający w broniącym się mieście nie wychodzi na pole.

Rezerwa

Rezerwa to nie armia trzymana w odwodzie. To armia, która czeka, bo na polu brakuje dla niej miejsca.

Gdy w linii zwolni się miejsce – ktoś padnie albo skończy mu się amunicja – rezerwa zajmie je przy najbliższej zmianie rundy.

Rezerwa wsparcia

Kapłan, medyk i inżynier nie stoją w zwykłych liniach. Nie zajmują miejsca na polu, nie uderzają, nikogo nie osłaniają i nikt nie może ich trafić; pracują między rundami.

Jeśli padną wszyscy twoi ŻOŁNIERZE, tracisz razem z nimi całą kolumnę wsparcia: obóz zostaje zdobyty.

Kto trafia do linii?

Każda jednostka ma swój priorytet rozmieszczenia i pole zapełnia się w tej kolejności: ciężka piechota przed lekką, ciężkie machiny przed lekkimi.

Jest jeden wyjątek i jest nim amunicja: oddział, który nie może strzelać, ustępuje miejsca temu, który może.