Surowce i złoża

Pięć surowców

Namacalne towary

Wszystkie pięć przewozi się z miasta do miasta, leżą w magazynie i mogą paść łupem podczas najazdu. Winogrona odróżniają się od pozostałych: nie idą na żaden budynek, tylko na nastrój mieszkańców. Więcej w rozdziale Ludność i zadowolenie.

Ceny budynków też płaci się tymi towarami. Na wysokich poziomach każdy budynek żąda żelaza i marmuru; jeśli twoja wyspa nie ma żadnego z nich, dojdziesz do tych poziomów przez drugie miasto albo handel. Cena musi zmieścić się w magazynie za jednym razem: Pojemność magazynu i skrytka.

Skąd biorą się surowce?

Z wyspy. Na każdej wyspie są trzy złoża: złoże drewna, złoże kamienia i złoże, które daje surowiec specjalny wyspy. Złoże daje surowiec tylko wtedy, gdy pracują przy nim robotnicy; nie ma robotników – nie ma produkcji.

Twoje miasto samo niczego nie wydobywa i może pracować tylko przy złożach własnej wyspy. Na widoku wyspy klikasz złoże i decydujesz, ilu wolnych obywateli tam wyślesz. Przy jednym złożu może pracować kilku graczy: wyspa jest wspólnym źródłem surowców wszystkich miast, które na niej stoją.

Surowiec specjalny

Trzecie złoże jest na każdej wyspie inne: marmuru, żelaza albo winogron. Dlatego wyspy nie są jednakowe, a osiedlenie się na wyspie daje dostęp do jej surowca specjalnego. To pierwsza rzecz, na którą warto spojrzeć, zanim założysz kolonię. Jak zakłada się kolonię: Pałac i Rezydencja namiestnika.

Surowce specjalne mają jeszcze jedno zastosowanie: ołtarz wyspy. Marmur, żelazo i winogrona można przekazać na ołtarz; im wyższy ołtarz, tym silniej bóg wyspy działa w miastach, które mu służą (Ołtarz wyspy).

Złoże rozwijają gracze

Złoże jest wspólną własnością wyspy i wszystkie miasta, które na niej stoją, korzystają z tego samego złoża. Jego poziom podnosisz, przekazując datki. Niezależnie od złoża datek przekazuje się w drewnie, z magazynu jednego z twoich miast na tej wyspie. Gdy opłacone złoże rośnie do następnego poziomu, na mapie wyspy nad złożem widać ten poziom i pozostały czas. Widzi to każdy, kto ma miasto na wyspie.

Wyższy poziom pogłębia złoże: każde miasto może wysłać do niego więcej robotników, a pełne złoże wydobywa więcej. Na pierwszych poziomach każdy robotnik też wydobywa więcej niż wcześniej; im głębsze złoże, tym cięższa praca: każdy robotnik wydobywa mniej, a ta sama ilość wymaga więcej rąk. Zyskuje na tym nie tylko darczyńca, ale każdy na wyspie, a gdy złoże osiągnie nowy poziom, każdy, kto ma miasto na wyspie, zobaczy to w Wydarzeniach razem z nowym limitem i nazwą gracza, który wpłacił ostatni datek. Gdy datki na poziom są kompletne, złoże nie rośnie od razu: zaczyna się rozrastać i osiąga nowy poziom po pewnym czasie. Na pierwszych poziomach trwa to krótko, na każdym kolejnym dłużej. Dopóki złoże się rozrasta, nie przyjmuje datków, a to, co przekroczyłoby poziom, zostaje w twoim magazynie. Do osiągnięcia nowego poziomu wyspa wydobywa według starego. Złoże ma poziom maksymalny: po jego osiągnięciu nie przyjmuje już datków, a to, co by go przekroczyło, zostaje w twoim magazynie.

Każde miasto ma przy złożu własne miejsca i to jedyny limit robotników: jedno miasto może wysłać do złoża tylko określoną liczbę robotników, ale to, ilu zatrudniają inne miasta na wyspie, nie odbiera mu z tej liczby ani jednego miejsca. Wraz z poziomem złoża rosną miejsca każdego miasta.

Dlatego nawet na zatłoczonej wyspie każdy może zapełnić własne miejsca: miasta, które przybyły pierwsze, nie zajmą złoża dla siebie i nie zamkną do niego drogi późniejszym. Rozbudowa złoża nadal opłaca się wszystkim; datki przekazywane razem z sąsiadami sprawiają, że każde miasto na wyspie zatrudnia więcej robotników, a każdy z nich wydobywa więcej.

Po kliknięciu złoża

Gdy klikniesz złoże na widoku wyspy, zobaczysz jego poziom, ile jeden robotnik wydobywa w ciągu godziny, ilu robotników ze wszystkich miast pracuje przy nim teraz, ile miejsc ma przy nim twoje miasto, jakich datków wymaga następny poziom, jak długo złoże będzie się potem rozrastać i, jeśli właśnie rośnie, ile jeszcze zostało. Tutaj też przydzielasz robotników i przekazujesz datki. Te szczegóły widzą tylko gracze mający miasto na wyspie: gdy klikniesz złoże na innej wyspie, dowiesz się tylko, czym ono jest.

To, kto pracuje przy złożu, nie jest tajemnicą dla mieszkańców wyspy. Okno pokazuje osobno każdego gracza, który ma miasto na wyspie: pod nazwą gracza jego miasta na tej wyspie są wypisane jedno pod drugim, a przy każdym mieście widać, ilu ma robotników przy tym złożu. Widać też łączną sumę datków każdego gracza na to złoże. Darczyńca tego złoża zostaje na liście także wtedy, gdy nie ma już miasta na wyspie.

Suwak, którym wybierasz liczbę robotników, zatrzymuje się na mniejszym z dwóch limitów: miejscach twojego miasta przy tym złożu i twoich wolnych obywatelach. Bez względu na to, ilu robotników mają tam sąsiedzi, własne miejsca zawsze możesz zapełnić.

Archipelagi

Wyspy nie są rozrzucone po morzu pojedynczo: leżą w archipelagach po trzy, a między archipelagami rozciąga się otwarte morze. Odległość między wyspami jednego archipelagu jest zawsze mniejsza niż odległość do najbliższej wyspy innego archipelagu. W każdym archipelagu są wszystkie trzy surowce specjalne: jedna wyspa marmuru, jedna wyspa winogron i jedna wyspa żelaza. Archipelag to więc sąsiedztwo, które może obyć się bez reszty świata: jeśli drugie miasto założysz we własnym archipelagu, brakujący surowiec masz o krótki rejs, a sięgnięcie do innego archipelagu oznacza dłuższą drogę przez otwarte morze. Jeśli liczba wysp nie dzieli się przez trzy, w ostatnim archipelagu zostaje jedna albo dwie wyspy.

Świat składa się z wielu archipelagów, a na każdej wyspie jest ograniczona liczba miejsc pod miasto: na pełnej wyspie nie powstanie już nowe miasto. Liczba wysp i miejsc pod miasto jest w każdym świecie inna.

Gdy dołączasz do świata, twoje miasto nie powstaje gdzieś na pustym morzu, tylko w pobliżu graczy, którzy już tu są: chodzi o to, żeby mieć sąsiadów. Żadna wyspa nie przyjmuje ich jednak bez końca. Gdy na wyspie jest już tylu nowych graczy, ilu może się tam wygodnie zmieścić, pierwszeństwo dostają wyspy obok; gdy tę liczbę osiągną wszystkie pobliskie wyspy, poszukiwania przenoszą się na najbliższą odpowiednią wyspę. Tłok to tylko połowa powodu; druga połowa jest taka, żeby na twojej wyspie zostało miejsce na twoje własne kolonie. Nic nie jest przy tym rezerwowane: wolne miejsce pod miasto jest dostępne dla wszystkich i sąsiedzi mogą założyć tam kolonię tak samo jak ty. Dopóki gdziekolwiek w świecie zostaje choć jedno miejsce pod miasto, świat nie jest zamknięty. Żadne już stojące miasto nigdy przez to nie zmienia położenia.

Gdy wskażesz wyspę na mapie kursorem, pozostałe wyspy z jej archipelagu zostaną wyróżnione: obwódką i opisem pod nazwą wyspy. Na ekranie dotykowym nie ma kursora, dlatego w rogu mapy jest przycisk Archipelagi. Naciśnij go raz, a każda wyspa pokaże, do którego archipelagu należy – i będzie to pokazywać, dopóki go nie wyłączysz. Kliknięcie w obu przypadkach działa tak samo: wyspa nadal się otwiera. Archipelagi nie mają nazw, tylko numery, i nie są granicami: oznaczenie pokazuje tylko, które wyspy leżą razem. W starszych światach, utworzonych przed wprowadzeniem archipelagów, nie ma ani przycisku, ani oznaczeń, bo tamtejsze wyspy naprawdę nie są pogrupowane.

Wyspy nie trzeba szukać wzrokiem: wpisz fragment nazwy albo numer archipelagu w polu w lewym górnym rogu mapy; klawisz / lub Ctrl+K przenosi cię do pola. Wielkość liter, tureckie litery i znaki diakrytyczne nie mają znaczenia: po wpisaniu isik znajdziesz też Işık. Nazwy zaczynające się od wpisanego tekstu są na początku, a twoje własne wyspy zawsze wyprzedzają resztę. Po wybraniu wyniku mapa przenosi się w to miejsce, a wokół wyspy na chwilę zapala się obwódka; po wybraniu archipelagu mieści się on cały na ekranie, a każda wyspa podpisuje, w którym archipelagu leży. Wyszukiwarka znajduje tylko wyspy i archipelagi, nie nazwy graczy ani miast. W grze w przeglądarce pole leży nad mapą; w aplikacji stoi nad listą na stronie świata, a wybranie archipelagu zawęża listę do jego wysp.

Piracka Zatoka

Na otwartym morzu przy każdej wyspie, kawałek od jej brzegu, na własnej wysepce leży Piracka Zatoka. Zatoka nie jest miejscem pod miasto; nie da się tam założyć miasta.

Jeśli masz miasto na wyspie, możesz napaść na zatokę swoimi galerami. Zatoka jest twoja: jej poziom i skład należą tylko do ciebie, a wyprawy innych graczy na wyspie ich nie zmieniają. W jej składzie jest pod dostatkiem każdego surowca, najwięcej tych, których wyspa nie wytwarza: sposób na dotarcie do innych surowców bez zakładania kolonii. Piraci przychodzą też do ciebie; to, co zrabują, leży w tym składzie i wraca do ciebie po napadzie na zatokę. Zasady: Piracka Zatoka, Ataki piratów.

Gdy piraci blokują złoże

Jeśli piraci zablokują złoże na twojej wyspie, przez czas blokady nic się tam nie wydobywa. Robotnicy zostają na miejscu i dalej dostają zapłatę; utraconej produkcji nikt nie zwraca. Gdy blokada się zaczyna, robotnicy przy złożu zostają w nim uwięzieni i do przełamania blokady albo jej końca nie da się ich wycofać ani posłać tam nowych; godzina między zapowiedzią a początkiem to czas, by ich stamtąd zabrać. Blokadę widać na stronie Ekonomii obok złoża i nad nim w widoku wyspy; możesz ją przełamać, zanim minie jej czas (Ataki piratów). Jeśli to złoże winogron, do piwnicy nie trafiają winogrona, a gdy zapas się skończy, spada zadowolenie (Ludność i zadowolenie).

Ile produkuję?

Na widoku miasta widać twoją produkcję na godzinę. Składają się na nią liczba robotników wysłanych do złoża, to, ile wydobywa jeden robotnik na danym poziomie złoża, tempo świata oraz badania zwiększające produkcję. Dopóki trwa chaos władzy, produkcja spada.

Produkcja jest liczona na robotnika: dwa razy więcej robotników to mniej więcej dwa razy więcej surowca. Wyprodukowane surowce nie gromadzą się jednak bez końca: gdy magazyn jest pełny, produkcja przepada, a płace robotników trzeba płacić dalej. Więcej w rozdziale Pojemność magazynu i skrytka.